I chociaż Budapeszt jest zaiste przeuroczy, chociaż zachwycił mnie system komunikacji miejskiej, a w żółtej linii metra zakochałam się do tego stopnia, że ostatniego dnia pobytu, zamiast siedzieć i łapać na twarz pierwsze wiosenne promienie słonka, zdecydowałam się po prostu pojeździć metrem w tę i z powrotem... chociaż to wszystko... to słuchając bardzo przejętej pani w synagodze, która ze zgrozą w głosie opowiadała, jak to Niemcy w '44 zamknęli teren wokół synagogi i zrobili getto, i ono istniało 7 tygodni, i bardzo dużo ludzi zmarło, bo były fatalne warunki sanitarne - miałam ochotę parsknąć jej śmiechem prosto w twarz... a łażąc wśród wystawionych w różnych bunkrach skalnych woskowych figur w hitlerowskich mundurach i wywieszonych na ścianach flag ze swastykami zastanawiałam się: czy warto było płacić taką cenę, żeby mieć stolicę pamiętającą Habsburgów...

Ale już się nie zastanawiam, czy warto było płacić TAKĄ cenę za stolicę po tymże '44 odbudowaną z wielkiej płyty. Odbudowaną - tarczę niezwyciężoną, promieniami okrytą i sławą...

Ech, definitywnie warszawiak jestem, i to lewobrzeżny! :-) 

No chyba tak... Chyba jeszcze nikomu przede mną nie udało się dokonać takiej sztuki, żeby dokładnie tydzień po obronie doktoratu zacząć habilitację...

Jest to co prawda RE-habilitacja, ale zawsze...

No więc chwilowo jestem chory doktor na urlopie zdrowotnym w domciu. Kolejne święta inne niż zwykle...

Jakiś niefart mam w tym roku.

W pamiętny poniedziałek z tej tu podwarszawskiej miejscowości do Metra Młociny jechałam normalnie - 15 minut. Pokręciłam się trochę po mieście tramwajami i metrem, wróciłam na wieś - od Młocin - w 20 minut. We wtorek wycieczka do domu na Pragę Północ zajęła mi coś ok. 2 godzin w sumie (licząc z pobytem w domu i przekopywaniem szaf). Dziś - ok, akurat jak zeszłam na peron dworca Śródmieście, to odwołali ruch w kierunku zachodnim, więc z drżeniem i bojaźnią, zastraszona opowieściami i nieco zrezygnowana powlokłam się na przystanek autobusowy... po dosłownie kilku minutach przyjechał wcale nie bardzo zapchany 517, który do Ursusa dojechał w 35 minut. To w normalnych warunkach pogodowych mu się rzadko zdarza! No a potem z pętli na Niedźwiadku na moje podmieście, autobusem, przez Centrum, wracałam w sumie 1 godzinę i 40 minut (byłoby szybciej, ale autobus miał jakiś problem ze sobą, pyrkał i dyszał i wył silnikiem tak, że naprawdę kilka razy nie usłyszałam telefonu dzwoniącego w kieszeni, i tylko dlatego jechał jakby chciał a nie mógł) ...

To ja się pytam: GDZIE TE UTRUDNIENIA KOMUNIKACYJNE???!!! 

To teraz kto umie, niech zrozumie... :-)  

(Niestety, w ostatnim tygodniu laski wróciły do łask... Kręgosłup uznał, że już nie będzie mnie obsługiwał, i właśnie trwają pertraktacje, żeby jednak jeszcze trochę... ;) )

Czy to naprawdę koniec przygody z biblistyką? Panie Boże, jakie Ty masz plany na mój temat, bo już się naprawdę - naprawdę...! - zaczęłam gubić...

W sumie piękny dzień na pożegnanie - św. Hieronim, prezbiter i Doktor Kościoła... i patron biblistów! :-) 

"- Inka, tam w wiaderku jest taki mały niebieski śrubokręt, to weź mi go podaj!

Posłusznie podchodzę do wiaderka, pochylam się, grzebię w poszukiwaniu małego niebieskiego śrubokrętu.

- Nie ma - melduję. - Jest tylko taki duży czerwony...

- A pokaż go...?

Pokazuję.

- No, to ten! :-) "

DOKTORAT LEŻY W SEKRETARIACIE I CZEKA NA RADĘ WYDZIAŁU...!!! :-)))) 

... jest jak sprzątanie...

NIGDY SIĘ NIE KOŃCZY!!!

- przecież stamtąd przyszliście...

-----------------------

- To jest znany fakt - w mediach są ludzie

- Na początku materia była taka jak pięść… a Pan Bóg był naokoło!

- Jan Paweł II traktuje kulturę jako swoje hobby

- My jesteśmy takie drożdże, jak to Pan Jezus powiedział

- Seneka i inni greccy filozofowie

- Cesarz się nawrócił na chrześcijaństwo, bo widział, że to takie postępowe

- Kultura pogańska została uchrześcijaniona przez Tomasza [z Akwinu]

- Rozum jest najwyższym wykwitem rewolucji

- Pojechałem do Rzymu, zszedłem na dół do grobu św. Piotra, stoję taki zamyślony, że to tutaj się to wszystko zaczynało… nagle spojrzałem w dół na posadzkę, a tam takie dwa małe lewki!

(ks. A. Lewek, 1940-2010)

-----------------------

Pamiętajcie o ogrodach - czy tak trudno być poetą...? 

:-) 
 

Wpisuję się w stwórcze dzieło Najwyższego, tworząc COŚ z niczego...

Mianowicie doktorat z biblistyki. Właśnie weszłam w część liturgiczną jegoż i dłubię w lekcjonarzach, wynajdując w nich Psalmy Stopni i próbując je skomentować przez pryzmat czytań, do których są responsoriami. Robota głupiego - doszukiwać się powiązań, które albo nie istnieją, albo są tak zakamuflowane, że nikt na pierwszy rzut ucha ich nie wyłapie, których wreszcie nikt nigdy nikomu nie będzie pokazywał, bo nikt normalny nie mówi homilii do psalmów. Szkoda, bo one czasem naprawdę fajnie te czytania komentują, ale chyba wszyscy wychodzą z założenia, że przecież nie komentuje się komentarza...

Niestworzone historie mi tu wychodzą. Ciekawe, czy komisja tworząca editio typica zreformowanego lekcjonarza wiedziała, jaka głębia teologiczna przebija z tych zestawów... ;) 

Więc siedzę i tworzę mądre komentarze, każdy na co najmniej stronę (no nie, nie każdy, zgniewało mnie w końcu i Ga 2,19-21 z Ps 126 zajął mi niecałe pół strony, chyba zaniżyłam średnią) ze świadomością, że i tak nigdy nikomu to się nie przyda. I tak sobie myślę, że ja chyba założę własną działalność gospodarczą: firma będzie się nazywać 3 Do Sp. z.o.o. i będzie się zajmować pisaniem kazań na zamówienie. Co jak co, ale plastikowy teologiczny język mam opanowany już niemal do perfekcji :) 

Dlaczego 3 Do? Bo dobre kazanie musi być właśnie takie: Do ludzi, do rzeczy i do mikrofonu...*

* Co prawda jeden taki twierdzi, że kazania bywają też do ... - z czym się absolutnie zgadzam - ale to by była antyreklama...
Pozdrowienia dla jednego takiego :) 

A fala na Wiśle ma podwójny aspekt towarzyski. Po pierwsze, całe życie towarzyskie miasta przeniosło się na mosty i na nabrzeża w pobliżu mostów; dziwi mnie doprawdy, że obwoźni handlarze piwa, kiełbasek z grilla i waty cukrowej przepuszczają taką okazję, przecież można zbić majątek na tym pikniku... A po drugie, sama Wisła poczuła jakiś przypływ (i to jest właściwe słowo) uczuć towarzyskich i lgnie ku ludziom... wręcz wychodzi z siebie, żeby być bliżej społeczeństwa...

Zdjęć wielkiej wody nie będzie. Nie lubię piknikować nad falą kulminacyjną od czasu, gdy dzieckiem będąc zostałam w czasie powodzi zabrana przez pewnego młodego człowieka na most w Krościenku, żeby popatrzeć na rzekę. A w życiu... Potem chyba gorzko tego żałował, bo musiał mnie niemal siłą odrywać od balustrady, widok wody kilkadziesiąt centymetrów niżej dość skutecznie mnie unieruchomił...
Ale tak sobie myślę, że jak ta fala w końcu opadnie, to przejazd na rowerze przez Most Gdański nie będzie wreszcie żadnym traumatycznym przeżyciem (jak zawsze do tej pory, jako że ja się naprawdę boję wody). Co to będzie za woda, taki tam potoczek... ;) 

Bo i Wielki Post, a zwłaszcza jego końcówka, była inna niż zwykle, po raz pierwszy od 10 lat naznaczona okrągłym -stym jubileuszem. I najwyraźniej mój organizm uznał, że jak się starzeć, to z przytupem, bo dokładnie dzień po jubileuszu zafundował sobie dolegliwość raczej 80-latków (przynajmniej tak mi się zawsze dotychczas kojarzyła rwa kulszowa). Pożartowaliśmy sobie trochę przez tydzień, kiedy chyba badał moją wytrzymałość, po czym najwyraźniej doszedł do wniosku, że może sobie pozwolić na więcej, bo jak po tym tygodniu dał czadu, tak odpuścił trochę dopiero po trzech przeleżanych plackiem dniach i paru nieprzespanych nocach. Ale przynajmniej doszłam do mistrzostwa w spożywaniu pieczonych kurzych skrzydełek w pozycji leżącej; cały pic polegał na takim manewrowaniu posiłkiem, żeby wylądował w moim otworze gębowym, a nie na poduszce obok...

Potem ponegocjowałam trochę z bolącym... no, nerwem kulszowym i wyluzował na tyle, że w wigilię Niedzieli Palmowej pozwolił mi zleźć z łóżka i nawet się wyprostować. A potem było z dnia na dzień lepiej, aż wreszcie, kiedy po wielkosobotnich nieszporach wczłapałam do zakrystii dość pewnym krokiem, trzymając obie szwedki tryumfalnie uniesione na pół metra nad podłogą, powitał mnie gromki okrzyk: Pan cię uzdrowił! To cud! Po czym padła propozycja: Odrzuć swoje kule i powieś je jako wota! Niestety - sprzęt rehabilitacyjny jest po pierwsze pożyczony, po drugie jeszcze się przydaje, odnoszę wrażenie, że wczorajszy sukces był chwilowym bonusem ze strony... ekhm... obolałej części ciała ;) 

No ale idzie ku lepszemu, na toto się nie umiera, mam przymusowy odpoczynek, który - choć się na niego zżymam - wyraźnie dobrze mi robi, po raz pierwszy od nastu lat przespałam słodko nie tylko liturgię godzin Triduum Paschalnego, ale także procesję rezurekcyjną i zawisanie na sznurach dzwonów, odwiedzam lekarzy częściej niż przez całe trzydzieści lat swego życia i z utęsknieniem wyczekuję momentu, kiedy będę mogła wreszcie siąść na rower i wypróbować w akcji moją nową trąbkę w kształcie krokodylka... No dobra, bardziej nie mogę się doczekać chwili, kiedy uda mi się samodzielnie pójść do łazienki, ale trzeba sobie wysoko stawiać poprzeczkę :) 

A On i tak zmartwychwstał :-)